اگر بخواهیم خیلی جدی و خیلی غیرجدی هم‌زمان به ماجرای بیمه بدنه فیدیلیتی الیت، XB1، پرستیژ و پرایم نگاه کنیم، داستان از اینجا شروع می‌شود که همه اول فکر می‌کنند «بیمه دیگه، همه‌ش یکیه»، و بعد دقیقاً روزی که یک اتفاق کوچک می‌افتد، تازه جلسه تخصصی فلسفه بیمه در ذهنشان برگزار می‌شود!
واقعیت این است که این خودروها از آن دسته ماشین‌هایی هستند که اگر یک خط کوچک رویشان بیفتد، تعمیرش می‌تواند تبدیل شود به یک پروژه ملی با بودجه نیمه‌کلان؛ یعنی همان‌جا که می‌فهمی “کاش آن روز فقط به قیمت نگاه نکرده بودم”.
در دنیای واقعی بیمه، شرکت‌ها هم مثل رستوران‌ها هستند؛ همه اسمشان «غذا» دارد، ولی تجربه‌شان یکی نیست. یکی سریع سرویس می‌دهد، یکی کند، یکی حساب‌کتابش دقیق است، یکی هم بعد از حادثه تازه یادش می‌افتد قرارداد داشته‌ایم!
برای همین، انتخاب بیمه بدنه برای فیدیلیتی بیشتر شبیه انتخاب شریک مالی است تا خرید یک برگه. باید بدانی اگر روزی ماشینت تصمیم گرفت با یک جدول یا ستون وارد مذاکره شود، طرف مقابلت در بیمه چقدر جدی وارد مذاکره می‌شود.
اینجاست که ابزارهایی مثل بیمه مون وسط می‌آیند، نه برای اینکه به تو بگویند چه انتخاب کنی، بلکه برای اینکه نگذارند روز حادثه با خودت بگویی: «چرا من آن موقع فقط به عدد نگاه کردم؟»
خلاصه ماجرا: بیمه بدنه شوخی ندارد، ولی انتخابش هم لازم نیست شکنجه روحی باشد.
اگر می‌خواهی قبل از اینکه ماشین وارد فاز داستان‌های هیجانی شود، انتخابت را درست انجام بدهی، یک سر به بیمه مون بزن و گزینه‌ها را منطقی ببین.